Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Ο εκβιασμός της ηλικιωμένης μάνας!

Κάποιο βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι μου. Άκουσα μια ηλικιωμένη γυναίκα να κλαίει, να μου λέει πως δύσκολα βγαίνει από το σπίτι της και να με παρακαλεί να τη βοηθήσω να βρεθεί κάποιο σπίτι για να δώσει τη γατούλα της, που ήταν η μόνη συντροφιά της. Ο λόγος; Η κόρη της την εξεβίαζε, πως δεν θα της πήγαινε ξανά το εγγονάκι της να το δει, αν δεν έδιωχνε τη γάτα.

Οι ηλικιωμένοι! 
Υποκείμενα ενός κοινωνικού αποκλεισμού, που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού.
Αδύναμοι να αντιδράσουν στην όποια βαρβαρότητα, έρμαια και υποχείρια των νεοτέρων. Ζώντας σε μια εποχή, όπου η νεότητα, από κομμάτι της ανθρώπινης πορείας, έχει γίνει το εναγωνίως ζητούμενο, τα γηρατειά μοιάζουν αν όχι ασθένεια τουλάχιστον ντροπή.
Οι ηλικιωμένοι! 
Ανήμποροι σωματικά, πολύ συχνά καταδικασμένοι να μένουν τον περισσότερο καιρό στο σπίτι, ζουν στο περιθώριο της ζωής, που κυλάει δίπλα τους, χωρίς σχεδόν να τους αγγίζει.
Σκεφθείτε την εικόνα: ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, μόνος, κανείς δεν υπάρχει να του μιλήσει και να τον ακούσει, το τηλέφωνο χτυπάει σπανίως και όσο για να βγει έξω; πού θα μπορούσε να πάει; Όλα αυτά μεταφράζονται σε μια προϊούσα κατάθλιψη, ατροφία των μυών από τη συνεχή έλλειψη κίνησης, σταδιακή ακινησία του νου.
Εκείνο όμως που πιστεύω ότι σακατεύει έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, αργά αλλά σταθερά, είναι η αίσθηση πως δεν είναι απαραίτητος σε κανέναν. Κανένας δεν τον χρειάζεται, κανείς δεν τον έχει ανάγκη, κανείς δεν του ζητάει κάποια χάρη. Νοιώθει άχρηστος, νοιώθει πως ό,τι και να έχει ακόμη η ψυχή του κανείς δεν το θέλει ή δεν το χρειάζεται.
Οι επιστήμονες λένε πως η καθημερινή επαφή μας με μία γάτα ή ένα σκύλο έχει εξαιρετικά ευεργετικές επιδράσεις στον ψυχισμό μας.
Το χάδι στην απαλή γούνα μιας γάτας κατεβάζει την πίεση, μειώνει το άγχος, χαλαρώνει και ανανεώνει τη διάθεσή μας. Μια βόλτα με το σκύλο μας γυμνάζει το σώμα μας, νοιώθεις πως δεν είσαι μόνος αλλά έχεις παρέα τον «φιλαράκο» σου, εκτονώνει την ένταση, γυρίζουμε πιο ανάλαφροι σπίτι μας.
Στη γειτονιά μου, συχνά συναντώ έναν γλυκύτατο ηλικιωμένο άνθρωπο που αργά αργά περπατάει ακολουθούμενος από μια εξίσου ηλικιωμένη λυκοσκυλίνα. Κάθε φορά που τον συναντώ και τον ρωτώ τι κάνει η σκυλίτσα, το πρόσωπό του γλυκαίνει ακόμη πιο πολύ και φωτίζεται από ένα χαμόγελο. Αλήθεια, δεν αξίζει ο ηλικιωμένος άνθρωπός μας αυτή τη γλυκύτητα της ψυχής; Πόσο ανάλγητος μπορεί να είναι κάποιος ώστε να απαγορεύει ή να αφαιρεί με βάναυσο τρόπο από έναν ηλικιωμένο άνθρωπο αυτή τη χαρά;
Σκεφθείτε λοιπόν τί μπορεί να προσφέρει η παρουσία ενός τετράποδου συντρόφου σε έναν μοναχικό ηλικιωμένο άνθρωπο. Πρωτίστως έχει κάποιον για τον οποίο νοιάζεται και ο οποίος εξαρτάται από αυτόν. Θα κινηθεί μέσα στο σπίτι για να καθαρίσει, να μαγειρέψει για τη γάτα ή τον σκύλο, θα βγάλει βόλτα το σκύλο κι έτσι θα υποχρεωθεί να περπατήσει ασκούμενος συγχρόνως, αλλά το πιο σημαντικό, θα μπορεί να μιλάει σε κάποιον. Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, που μιλάει στο κατοικίδιό του, δεν «τα έχει χαμένα», όπως εμείς οι εξυπνάκηδες, κοινώς ηλίθιοι βάρβαροι, συνηθίζουμε να λέμε. Ξέρει ότι η γάτα του ή ο σκύλος του τον ακούει, τον καταλαβαίνει, γεύεται την αγάπη που του  εκφράζει και του προσφέρει και το ζώο τού την ανταποδίδει στο πολλαπλάσιο.Όταν ο αδελφός του πατέρα μου μπήκε για τελευταία φορά στο νοσοκομείο, ο σκύλος του σταμάτησε να τρώει, ο κτηνίατρος είπε πως το ζώο αυτοκτονεί και την ημέρα που πέθανε ο θείος μου πέθανε και ο σκύλος του.
Αν ήμουνα εγώ στη θέση τής ηλικιωμένης κυρίας, που την εξεβίαζε η κόρη της, θα είχα τρεις πίκρες στην ψυχή μου:
α.- την έλλειψη της συντροφιάς ενός αγαπημένου πλάσματος, που μου αφαιρέθηκε με τόση σκληρότητα
β.- που η κόρη μου απέκτησε μια τόσο βάρβαρη και σκληρή ψυχή
γ.- που το εγγόνι μου μεγαλώνει με μια τέτοια μάνα!
Κύριοι,
Το πιο πάνω κείμενο γράφτηκε πριν από 3 χρόνια.
Από τότε η ανθρώπινη κτηνωδία έχει ξεχειλίσει και μας πνίγει, η σκληροκαρδία είναι η καθημερινή πρακτική, το αναίτιο και όμως αβυσσαλέο μίσος απέναντι στα ζώα καθημερινά οδηγεί σε εγκλήματα τόσο διαστροφικά και κτηνώδη, που αναρωτιέται κανείς...τι είδους πολιτισμός είναι ο σημερινός ελληνικός, που δημιουργεί τέτοια τέρατα;; όπως για παράδειγμα εκείνο το αηδιαστικό και κτηνώδες δίποδο από την Κρήτη, που έβγαλε τα μάτια του σκύλου του με ένα κουτάλι.
Πόσο διεστραμένη πρέπει να είναι η ψυχή μιας γυναίκας, που μπορεί να εκβιάζει τη μάνα της με αυτόν τον τρόπο;;;
Πόσο εγκληματικά επικίνδυνη είναι αυτή η μάνα (ανάθεμα κι αν είναι μάνα, απλώς κουτσούλισε ένα παιδί) για το παιδί της, που το μεγαλώνει μέσα στην κτηνωδία και την παλιανθρωπιά, ετοιμάζοντάς το να γίνει ένας βρωμερός και απολίτιστος Νεοέλληνας, που με τη σειρά του θα μεγαλώσει άλλα τέρατα νεοελληνικά.
Έχω πει παλιά και θα το ξαναπώ: μόνο αν η Πολιτεία στήνει στα 5 μέτρα τους γονείς και μεγαλώνει αυτή τα παιδιά, πιθανόν...Πιθανόν ...να υπάρχει κάποια ελπίδα για μια καλύτερη ελληνική κοινωνία.
(Δυστυχώς όμως έχουμε μια Πολιτεία, που είναι ακόμη πιο σκατά από τους πολίτες της, επομένως δεν υπάρχει ΚΑΜΜΙΑ ελπίδα γι αυτόν τον τόπο...και πείτε μου ό,τι θέλετε!!)


Γιατί λέμε: "κάνε τουμπεκί ψιλοκομμένο";;;



Όταν λέμε σε κάποιον να κάνει τουμπεκί, και μάλιστα ψιλοκομμένο, τι ακριβώς του ζητάμε να κάνει;
Η λέξη τουμπεκί έχει τουρκική καταγωγή (τουρκ. toumbeki / ιταλ. tabacco), κυριολεκτικά σημαίνει «καπνός για το ναργιλέ» και ανήκει στο είδος Nicotiana rustica.
Το τουμπεκί ήταν η τέχνη των ταμπήδων (αυτοί που έφτιαχναν τον καφέ) στα καφενεία της παλιάς εποχής, οι οποίοι, αφού μούσκευαν τον καπνό, μετά τον έκοβαν σε ψιλά κομματάκια και τον χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά για το ναργιλέ. Όσο πιο «ψιλό» το έκοβε, τόσο τεχνίτης ήταν ο ταμπής, και όσο πιο ψιλοκομμένο ήταν το τουμπεκί, τόσο καλύτερη θεωρούνταν η ποιότητά του. Επειδή συχνά οι ταμπήδες έπιαναν την κουβέντα με τους θαμώνες των καφενείων και αργούσαν να δώσουν το ναργιλέ στον πελάτη, εκείνος φώναζε: «κάνε τουμπεκί», δηλαδή «ετοίμασε τον καπνό για το ναργιλέ και σταμάτα την κουβέντα». Σήμερα, όταν λέμε σε κάποιον «κάνε τουμπεκί» ή «κάνε τουμπεκί ψιλοκομμένο», του ζητάμε να μη μιλάει, να σωπάσει, επειδή αυτοί, που κάπνιζαν το τουμπεκί στο ναργιλέ τους, περνούσαν ώρες, καπνίζοντας  αμίλητοι.  
Επίσης, σε πολλές περιπτώσεις, μέσα στο χαρμάνι από το τουμπεκί, ο «ταμπής» προσέθετε και μια δόσ η χασίς, με αποτέλεσμα αυτοί που κάπνιζαν το ναργιλέ να παρουσιάζουν χαρακτηριστική ηρεμία και σιωπή. Γενικά όσοι κάπνιζαν ναργιλέ ήταν λιγομίλητοι και δεν τους άρεσε η φλυαρία. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε ρεμπέτικα τραγούδια, όπως:
«Όταν καπνίζει ο λουλάς, εσύ δεν πρέπει να μιλάς. Κοίταξε τριγύρω, οι μάγκες κάνουν όλοι, κάνουν τουμπεκί».
Ήταν μια ομάδα από ετερόκλητους μεταξύ τους ανθρώπους, που αυτοονομάστηκε «Τάγμα Τουμπεκί», ονομασία που οφειλόταν στον κώδικα επικοινωνίας, τον «κώδικα τουμπεκί», μια γλώσσα συνθηματική, μη αντιληπτή από τους άλλους, που είχαν καθιερώσει μεταξύ τους.
Το 1923 δημιουργήθηκε το «Τάγμα Τουμπεκί», πειθαρχικός ουλαμός στο Καλπάκι (χωριό έξω από τα Γιάνενα), που αποτελούσε τόπο απομόνωσης, για όλα τα «επικίνδυνα» στοιχεία της κοινωνίας.

Η πρώτη εισαγωγή σπόρου καφέ τουμπεκί έγινε στην Ελλάδα από το Τριανταφυλλίδειο Γεωργικό Σχολείο Αθηνών (ιδρύθηκε το 1888), δωρεά του κτηματίαςΠ. Σκουζές, μέλους της εφορευτικής επιτροπής του σχολείου. Το τότε τμήμα γεωργί ας του Υπ. Εσωτερικών, για την καλλιέργεια και παρασκευή του τουμεκί, συγκέντρωσε πληροφορίες από την Περσία, μέσω του Ελληνικού Προξενείου της Σμύρνης. Οι πληροφορίες αυτές δημοσιεύτηκαν από το Υπουργείο το 1889 και από τις νομαρχίες διανεμήθηκε μεγάλη ποσότητα σπόρου, προερχόμενη από το Τριανταφυλλίδειο ΓΣΑ.
Σπόρους έφερε επίσης, από την Περσία στην περιοχή Ναυπλίας, ένας αγρότης από την Κρήτη, ονόματι Νιώτης. Έκτοτε άρχισε η καλλιέργεια  του καπνού «τουμοεκί» σ' αυτήν την περιοχή, όπως και σε περιοχές του Δήμου Αβίας της επαρχίας Οιτύλου.
Το 1892 αναφέρεται ότι το συνολικά παραγόμενο προϊόν ήταν 30.000 οκάδες και επωλείτο προς 6 δρχ. την οκά (1 οκά = 1.282 γραμμάρια ). Ποσότητες εξάγονταν στην τότε οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία πριν την καθιέρωση του κρατικού μονοπωλίου καπνού (το 1873) κατανάλωνε 4.000.000 οκάδες ετησίως.
Η παραγωγή ανά στρέμμα ήταν 80-100 οκάδες και έδινε στον παραγωγό εισόδημα υπερδιπλάσιο από αυτό των καλύτερων αμπελώνων. Για το λόγο αυτόν οι παραγωγοί κρατούσαν για τον εαυτό τους τον σπόρο και έτσι το Υπ. Εσωτερικών αναγκαζόταν να παραγγέλλει σπόρους, μέσω των Ελλήνων προξένων της Κων/πολης, της Σμύρνης και της Αλεξάνδρειας.
Στατιστικά στοιχεία του 1929 δείχνουν ότι η μεγαλύτερα παραγωγή τουμπεκίου γινόταν κυρίως σε χωριά της επαρχίας Ναυπλίου (Ασίνη, Χαϊδάρι, Τολό, Σπαϊτζίκο).

Για να μαθαίνουμε τις τούρκικες συνήθειές μας, πού ξέρετε...μπορούν να ξαναχρειασθούν...μια και οι "Έλληνες" κυβερνήτες μας δεν μας τα λένε και πολύ καλά, σχετικά με τη γείτονα και τις απαιτήσεις της και τη δική μας απέραντη αδιαφορία του στυλ "οι πύλες ανοιχτές και κανένας δεν νοιάζεται. Γκιελ μπουρντά εφέντη γιατί ο εφέντης Γιωργάκης...περί άλλων τυρβάζει".

Βρε πού και πώς καταντήσαμε!

κι αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για το ναργιλέ...εδώ: http://nargiles.wordpress.com/
φωτό google


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Ο κ. Νίτσε και το πήδημα του Αχιλλέα


«Αποδεδειγμένα, σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός, προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

«Οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι
κάθε επερχόμενου πολιτισμού...»
Η προσπάθεια αυτή, είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή, στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά, μια οργή ποτισμένη με μίσος, ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή), ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.
Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος.
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους, δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα, να απαλλαγούμε απ? αυτούς.
Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους, έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες.
Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι, οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα, όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών, είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται, οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»!!

(1844-1900) 
Αγαπητέ κ. Νίτσε,
Διάβασα το πήδημα του Αχιλλέα και σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια.
Επιτρέψτε μου όμως να σας πω, με όλον τον σεβασμό, ότι όλα αυτά είναι μέσα στο μυαλό σας.
Οι Έλληνες, αγαπητέ μου κ. Νίτσε, ή μάλλον για να ακριβολογώ οι Νεοέλληνες δεν υπήρξαν, και σήμερα ακόμη λιγότερο, ηνίοχοι κανενός πολιτισμού, κανένας δεν νοιώθει ντροπή ούτε φόβο μπροστά μας. Απεναντίας, πάντα ένοιωθαν για μας μια περιφρόνηση, γιατί ποτέ δεν είμαστε υπερασπιστές των συμφερόντων μας, πάντα φροντίζαμε να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα των ξένων εις βάρος της πατρίδας μας, ποτέ δεν αγαπούσαμε την πατρίδα μας και ποτέ δεν είχαμε κανενός είδους πολιτισμό.
Εκτός αν πολιτισμός θεωρείται η απόλυτη περιφρόνηση προς τα γύρω μας και τους γύρω μας, αν πολιτισμός εννοείται το σκουπιδαριό που κατακλύζει τις πόλεις μας, αν πολιτισμός εννοείται η άγνοια της γλώσσας μας, η αδυναμία να εκφρασθούμε, η λατρεία και ο κομπλεξισμός απέναντι σε κάθε τι το ξένο, ας είναι και σκουπίδια, αν πολιτισμός εννοείται ο βιασμός των παιδιών ψυχή τε και σώματι, αν πολιτισμός θεωρείται να μένεις αδιάφορος, πίνοντας το καφεδάκι σου, ενώ μπρος στα μάτια σου κάποια γυναίκα πέφτει θύμα ληστείας και τραυματισμού, αν πολιτισμός θεωρείται η απόλυτη κτηνωδία απέναντι στα ζώα (είχατε πει κάποτε ότι "ο πολιτισμός του ανθρώπου κρίνεται από τη συμπεριφορά του απέναντι στα ζώα"), όποτε αντιλαμβάνεσθε τι ηνίοχοι είμαστε πολιτισμού, με τα βγαλμένα μάτια των σκυλιών, με τα κρεμασμένα γατιά, με την κτηνωδία στα σφαγεία, για να καταλήξουν τα πτώματα των σφαγμένων ζώων στα πιάτα μας.
Σήμερα αγαπητέ μου κ. Νίτσε το παγκόσμιο χλευάζει τους Έλληνες, διότι ξέρετε, έχουμε Πρωθυπουργόν κάποιον, ο οποίος ναι μεν κυβερνάει τους Έλληνες, αλλά λατρεύει τους Αμερικανούς και η Αμερική είναι η Πατρίδα του. Έτσι δεν έχει πρόβλημα να περιφέρεται στο παγκόσμιο και να καθυβρίζει τους Έλληνες, με τους πλέον αισχρούς χαρακτηρισμούς.
Τώρα βέβαια, νομίζω πως έχετε κάποιο δίκαιο όσον αφορά το "μας φοβούνται εμάς τους Έλληνες", διότι βλέπετε ο αξιότιμος κ. Αμερικανός Πρωθυπουργός της Ελλάδας φρόντισε ταχύτατα και με όλες τους τις δυνάμεις να καταστήσει την Ελλάδα τη θρυαλλίδα, που θα καταστρέψει την Ερωπαϊκή Ένωση. Ναι...ναι κ. Νίτσε, ο κ. Τζέφρυ Τσαντ-Papandreou είναι εκείνος, ο οποίος κατέστησε την Ελλάδα γελοία στο παγκόσμιο, ήλθε στην Ελλάδα με υποσχέσεις και όλες απεδείχθησαν χυδαία ψέμματα. Και ξέρετε κάτι κ. Νίτσε;;;; Ένα άλλο στοιχείο του νεοελληνικού πολτισμού είναι η πλήρης ανηθικότητα, την οποίαν εκφράζει ολοκληρωτικά ο κ. Κυβερνήτης και οι συν αυτώ. (το εδήλωσε σαφώς σήμερα, ζητώντας συγγνώμην από τους Έλληνες, ο κ. Γ. Λιάνης, ομοτράπεζος για χρόνια του κ. Τζέφρυ).
Σήμερα κ. Νίτσε ο Έλληνας δεν έχει μπέσα, δεν έχει φιλότιμο, δεν δίνει δυάρα για ό,τι συμβαίνει γύρω του, βολεύει τον εαυτούλη του και κουβαλάει καντάρια βλακείας!
Α! και να μην το ξεχάσω...είναι σημαντικό, οι νεοέλληνες δεν αθλούνται, έτσι όπως εσείς το εννοείτε κ. Νίτσε. Απεναντίας, οδηγούν το άρμα τους κατευθείαν στην άβυσσο, με οδηγό στα άλογα τον κ. Κυβερνήτη...ο οποίος, είναι βέβαιον ότι θα είναι και ο μόνος που θα κάνει το "αχίλλειον πήδημα" και θα τη σκαπουλάρει εγκαίρως και ωραίος...αν μου επιτρέπετε παρακαλώ τη χυδαίαν αυτή έκφραση. Βλέπετε, αυτός ξέρει ότι μας οδηγεί στην άβυσσο, οι Έλληνες όμως ούτε που χαμπαριάζουν για το τι συμβαίνει στον τόπο τους. Βλέπετε είναι απασχολημένοι! Χοροπηδάνε στα κλαμπ!
Θα ήθελα όμως να σας ευχαριστήσω για όλα όσα γράψατε. Με τιμάτε...αλλά νοιώθω τρομερή ντροπή, που επιτρέπω στον τόπο μου, εγώ ο Έλληνας, να τον κυβερνάνε οι ανήθικοι, οι ψεύτες και οι κλέφτες του πλούτου και της ιστορίας του.
Και δυστυχώς, φαίνεται πως στο τέλος θα είναι και προδότες (ελπίζω να κάνω λάθος).
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.
Με βαθειά εκτίμηση
Καρφίτσα